Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Γελαστή Ανηφόρα




Τώρα που πέφτει πάνω μας άλλη μια άγρια μπόρα

Χαρούμενοι ανεβαίνουμε τη γελαστή ανηφόρα

Κι αν φλέγεται γύρω μας του τίποτα η χώρα
Χαρούμενοι ανεβαίνουμε τη γελαστή ανηφόρα

Τώρα που όλοι συμφωνούν πως είν' κακιά η ώρα
Χαρούμενοι ανεβαίνουμε τη γελαστή ανηφόρα

Κι' ώς που να συναντήσουμε της δίψας μας τα δώρα
Χαρούμενοι ανεβαίνουμε τη γελαστή ανηφόρα


Μας κυνηγούν οι φύλακες
με μια άσπρη νεκροφόρα
Μα όταν κοντεύουν να μας βρουν
παίρνουμε κι' άλλη φόρα







Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Δύο απαράδεκτες παρεμβάσεις του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου

Είναι γνωστό ότι η ηγεσία της Δικαιοσύνης ορίζεται με απόφαση της εκάστοτε Κυβέρνησης, δηλαδή της εκτελεστικής εξουσίας. Αυτό έχει ως συνέπεια την έμμεση και πολλές φορές άμεση επέμβαση της μιας εξουσίας στην άλλη, παρά την ρητή συνταγματική επιταγή για την σαφή διάκριση των εξουσιών, που εξασφαλίζει την ορθή λειτουργία τους. Είναι λογικό, όταν περιμένεις από το Υπουργό Δικαιοσύνης και στην συνέχεια από το Υπουργικό Συμβούλιο να σε ορίσουν Αντιπρόεδρο, Αντιεισαγγελέα, Πρόεδρο ή Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να προσπαθείς να έχεις τουλάχιστον «καλές σχέσεις» μαζί τους. Όταν δε τιμηθείς για τις καλές αυτές σχέσεις, έχεις την υποχρέωση να ανταποδώσεις. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις δικαστών που δεν επεδίωξαν αναρρίχηση στα ανώτατα αξιώματα, όταν δε κάποιοι επελέγησαν με μόνο κριτήριο την επιστημοσύνη τους, δεν χαρίστηκαν στην Εκτελεστική Εξουσία.

Τις τελευταίες μέρες γίναμε μάρτυρες δύο παρεμβάσεων του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Η πρώτη αφορούσε την άμεση παραπομπή δύο Εισαγγελικών λειτουργών κατώτερης βαθμίδας στο Πειθαρχικό, γιατί ο ένας από αυτούς τόλμησε να δημοσιοποιήσει τις απόψεις του για την καταστροφική πορεία που μας οδηγούν τα μνημόνια και οι τελευταίες ξενόδουλες Κυβερνήσεις, αυτό δηλαδή που είναι στην ψυχή, στο μυαλό και στο στόμα όλων των ελλήνων, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων κάποιων βολεμένων, ενώ η δεύτερη λειτουργός της δικαιοσύνης είχε το θάρρος να επικροτήσει δημόσια την θαρραλέα επίσης ενέργεια του συναδέλφου της. Μάλιστα για να τους τιμωρήσει περαιτέρω, κυρίως όμως για να φοβίσει πιθανούς μιμητές τους, έκανε γνωστό ότι έστειλε την επιστολή του Εισαγγελέα της Κρήτης στην Βουλή, για να ..του κάνουν μήνυση οι βουλευτές που θίγονται από τα λεγόμενά του.

Η δεύτερη παρέμβαση του κ. Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου αφορά στην παραγγελία στον Επιθεωρητή των Δικαστών -Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου- να περικόψει τις αποδοχές των δικαστών που απέχουν από τα καθήκοντά τους. Δηλαδή υποκαθιστά ευθέως και αμέσως τους Υπουργούς Δικαιοσύνης και Οικονομικών, που είναι αρμόδιοι να προβούν σε τέτοια περικοπή και δεν το τόλμησαν μέχρι τώρα. Ανεξάρτητα από το αν κάποιος συμφωνεί ή όχι με τον τρόπο αυτό αντίδρασης των δικαστών στις περικοπές των αποδοχών τους δηλαδή με την αποχή από τα καθήκοντά τους και αν κριτικάρει την μέχρι τώρα άρνηση των περισσοτέρων να σταθούν εμπόδιο στις συνεχείς αντισυνταγματικές εκτροπές των τελευταίων Κυβερνήσεων, με την άρνησή τους να εφαρμόσουν τους αντισυνταγματικούς νόμους και να μην σπεύδουν να ικανοποιούν την αξίωση των ισχυρών να κηρυχθούν όλες οι απεργιακές κινητοποιήσεις παράνομες, οφείλουμε σ’ αυτή την φάση να σταθούμε στο πλευρό τους με την ελπίδα ότι θα κατανοήσουν ποιος είναι ο ρόλος τους στις συγκρούσεις που έρχονται και σε ποια πλευρά πρέπει κάθε φορά να στέκονται.

Ταυτόχρονα ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου έχει κλείσει τα μάτια και τα αυτιά του στην ωμή παραβίαση του Συντάγματος, την οποία εκ συστήματος κάνουν οι Κυβερνήσεις των τελευταίων ετών. Καμιά παρέμβαση, καμιά ενέργεια, καμιά διαμαρτυρία, έστω για τους τύπους. Πώς λοιπόν να μην σκεφθεί κανείς, όσο καλόπιστος κι αν είναι, ότι η σιωπή του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου δεν είναι η ανταπόδοση της προαγωγής του στην θέση αυτή από την εκτελεστική εξουσία;; Γιατί κ. Εισαγγελέα δεν συγκινηθήκατε από την ωμή παραβίαση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, την σύνθλιψη των συνταξιούχων και των μισθωτών, την παραβίαση των συνταγματικών επιταγών για την προστασία εκ μέρους της πολιτείας της οικογένειας, των παιδιών, των ευπαθών ομάδων της κοινωνίας;; Γιατί δεν συγκινηθήκατε επίσης από την ωμή παραβίαση του συντάγματος με την έκδοση τελευταία των περίφημων πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, με τις οποίες παρακάμπτεται η Βουλή, όταν έγκριτοι συνταγματολόγοι και όχι μόνο «κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου» για την συνεχή υποβάθμιση του Συντάγματος από την Κυβέρνηση; Γιατί δεν παρεμβήκατε ο ίδιος (έχει σημασία το κύρος σας) και όχι μόνο οι οικονομικοί Εισαγγελείς, όταν η Κυβέρνηση με τα όργανά της, που έχουν όνομα και επώνυμο (διάβαζε Βενιζέλος, Παπακωνσταντίνου κλπ) έκρυψε στοιχεία, από τα οποία μπορούσαν να αποκαλυφθούν φοροφυγάδες, ώστε από τον έλεγχό τους και από την καταβολή των φόρων που απέκρυψαν, να μειωθεί έστω και κατά κάτι το βάρος από τις πλάτες των αδύναμων ελλήνων;;;; Πού είσαστε σε αυτές τις περιπτώσεις κε Εισαγγελέα; Γιατί εδώ ξεχάσατε τον θεσμικό ρόλο σας;; Ο πολίτης περιμένει από την πνευματική ηγεσία του τόπου, στην οποία και σεις συγκαταλέγεσθε, να αντιδράσει στον κατήφορο που έχει πάρει η χώρα μας και να μην διευκολύνει με την στάση του τον αποπροσανατολισμό και την υποταγή στα κελεύσματα της εξουσίας.

Πάτρα 26/11/2012

Θάνος Αμπατζής

Καταδικάζουμε τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται

Ο πιο «κομψός» τρόπος για να υπονομεύσεις το δίκιο του αγώνα των καταπιεσμένων είναι να παίρνεις «ίσες» αποστάσεις ανάμεσα στο «δίκιο», στις «ελευθερίες» και στο «δικαίωμα» του καταπιεστή να καταπιέζει, και στο δίκιο, στις ελευθερίες και στο δικαίωμα του καταπιεσμένου να αντιδρά, να αντιστέκεται αλλά και να επιτίθεται ενάντια στην καταπίεση και στον καταπιεστή.

Ο ακόμα «κομψότερος» τρόπος για να αποκηρύξεις τον αγώνα του καταπιεσμένου ενάντια στον τύραννο και εκμεταλλευτή του, είναι να βαφτίζεις «βία» την αντίσταση και τη διαμαρτυρία του, την οποία βέβαια σπεύδεις μετά να την αντιπαραβάλεις με τη βία του εκμεταλλευτή ώστε με την ευπρέπεια που αρμόζει στον κόσμο των εστέτ του ανθρωπισμού, να αποφανθείς:

«Καταδικάζω τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται»...

Τον παραπάνω λυρικό «πασιφισμό», της καταδίκης της βίας «απ' όπου κι αν προέρχεται», ένα σχήμα που αποτελεί σήμα κατατεθέν των προπαγανδιστικών μηχανισμών των καθεστώτων της βίας και της εκμετάλλευσης, τον ακούσαμε προχτές να διατυπώνεται και από την κυρία Ρένα Δούρου, στέλεχος και βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ.

*

Φυσικά δεν είναι της ώρας να κάνουμε μαθήματα (πολύ περισσότερο σε μια αριστερή...).

Αλλά, προς δόξαν της πραγματικότητας, τη βία - συστατικό στοιχείο της ύπαρξης των κοινωνιών όπου αντιπαρατίθενται αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα - είτε την καταδικάζεις, είτε δεν την καταδικάζεις, αυτή υπάρχει. Ερήμην των ηθικοπλαστικών κηρυγμάτων.

Είναι σαν να καταδικάζεις το θάνατο. Οσο κι αν τον καταδικάσεις, αυτός υπάρχει και θα υπάρχει (μέχρι τη δευτέρα παρουσία, τουλάχιστον...). Και η αναγνώριση ότι υπάρχει, μόνο ως παραλογισμός θα μπορούσε να εκληφθεί ως εκδήλωση «αγάπης» προς το θάνατο ή ως δήλωση «δικαίωσης» της ύπαρξής του.

Το ίδιο συμβαίνει, για παράδειγμα, με το θέμα του πολέμου. Η στάση μας απέναντί του δεν τελειώνει (ούτε καν αρχίζει) με την έκφραση της καταδίκης του. Αλλά με τον προσδιορισμό του χαρακτήρα του πολέμου. Δηλαδή αν είναι δίκαιος ή άδικος ο πόλεμος, από πλευράς εκείνων που είτε ως αμυνόμενοι, είτε ως επιτιθέμενοι, συμμετέχουν σε αυτόν.



Εκτός αν καταλήξουμε ότι κάθε πόλεμος είναι άδικος. Ως εκ τούτου εξίσου «άδικο» με τους Τούρκους το '21 είχαν και οι επαναστατημένοι Ελληνες. Αλλά τότε, αν κάθε πόλεμος είναι «άδικος», και η αδικία επιμερίζεται εξίσου σε όλους όσους συμμετέχουν ή εξαναγκάζονται να συμμετάσχουν σε αυτόν, τότε η δικαίωση του «αδικητή» είναι εξασφαλισμένη.

*

Το ζητούμενο, λοιπόν, όταν μιλάμε για βία, δεν είναι να αραδιάσουμε επίθετα και προσδιορισμούς για να αποδείξουμε πόσο απεχθής μας είναι, μη και δεν πάρουμε μέρος στο γενικό μεθύσι κάποιας αταξικής, απολίτικης και αντι-ιστορικής «συναδέλφωσης».

Υποχρέωση του καθενός - εφόσον σέβεται τον εαυτό του - είναι να προσδιορίζει το χαρακτήρα της βίας. Αν μάλιστα είναι αριστερός, πρώτη του υποχρέωση είναι να μην επιτρέπει να συκοφαντούνται οι κοινωνικοί αγώνες μέσα από τη χυδαία επιχείρηση να διασυνδεθούν, να παραλληλιστούν ή πολύ περισσότερο να ταυτιστούν με το φασιστικό λιντσάρισμα, την ατομική τρομοκρατία, την κρατική καταστολή, την παρα-κρατική δράση κοκ.

Είναι να αποδεικνύει και όχι να τροφοδοτεί τη χυδαιότητα πως η λαϊκή αντίσταση αποτελεί τάχα τη «δικαίωση», τη «νομιμοποίηση» ή ακόμα και τον «γεννήτορα» (!) της τραμπούκικης, της υποκοσμιακής, της ναζιστικής και κάθε μορφής καθεστωτικής βίας. Ισχύει ακριβώς το αντίθετο: Οι λαϊκοί αγώνες και οι μορφές τους, ως έκφραση αυτών των λαϊκών αγώνων, δεν αποτελούν την «κατάφαση», αλλά την εκκωφαντική άρνηση - μέχρι του σημείου της κατάργησης - της βίας που ασκείται πάνω στον καταπιεσμένο και που αυτή είναι που γεννά όχι απλώς το δικαίωμα, αλλά το καθήκον της αντίστασης.

Υποχρέωση, τελικά, του καθενός - εφόσον σέβεται τον εαυτό του - δεν είναι να εξαντλείται στην «καταδίκη της βίας απ' όπου κι αν προέρχεται». Είναι η καταδίκη και αντίσταση στη βία, αλλά από εκεί που πραγματικά προέρχεται. Και αυτή η στάση δεν καθιστά ούτε αντιμετωπίζει τη βία ως κάτι το επιθυμητό. Την αντιμετωπίζει υπό το πρίσμα την μόνης ελεύθερης προσέγγισης που μπορεί να υπάρξει. Και η μόνη ελεύθερη προσέγγιση είναι εκείνη που έχει επίγνωση της αναγκαιότητας.

*

Αν πάλι δεν ισχύουν όλα αυτά, τότε δεν έχουμε παρά να ζητήσουμε «συγγνώμη» τόσο από την κυρία Δούρου όσο και από τους υπόλοιπους.

«Συγγνώμη» για λογαριασμό του Αρη και του αντάρτη του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ. «Συγγνώμη» για λογαριασμό του Τσε. «Συγγνώμη» για λογαριασμό του Καραϊσκάκη και του Κολοκοτρώνη. «Συγγνώμη» για λογαριασμό του στρατιώτη του Κόκκινου Στρατού στο Ράιχσταγκ. «Συγγνώμη» για λογαριασμό εκείνων που γκρέμισαν τη Βαστίλη και των άλλων που παρέδωσαν στο λαό τα Χειμερινά Ανάκτορα. «Συγγνώμη» για λογαριασμό και του πιτσιρικά της «Ιντιφάντα» που πετούσε τόσο βίαια τις πέτρες του στα τανκς των Ισραηλινών...


Γράφει:

ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ


Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

ΠΟΥ (ΤΟ) ΠΑΕΙ ΤΟ ΚΚΕ;

Του ΣΤΑΘΗ*

Οι ημέρες που έρχονται «είναι γκαστρωμένες», όπως έλεγε ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης. Ο χειμώνας που έρχεται θα είναι βαρύς κι αδίστακτος με τους αδύναμους. Συνεπώς η στάση που θα κρατήσει το ΚΚΕ για το επόμενο διάστημα έχει ιδιαίτερη σημασία για τις τύχες του λαού και της χώρας.

Η επ’ εσχάτοις συρρικνωμένη απήχηση του ΚΚΕ στο εκλογικό σώμα δεν το βγάζει, τουλάχιστον όχι ακόμα, απ’ το πλαίσιο των αγώνων του λαού εναντίον της παλινόρθωσης του πιο άγριου και πρωτόγονου καπιταλισμού από την εποχή του Ντίκενς σε όλη την Ευρώπη και βεβαίως στην Ελλάδα, έτσι όπως εκφράζεται με την κόλαση των Μνημονίων - κι όχι μόνον.

Πέρα απ’ τις απλουστεύσεις (του στυλ «το Μνημόνιο δεν είναι το πρόβλημα, το πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός») oι οιωνοί για τον δρόμο που έχει πάρει το ΚΚΕ δεν είναι καλοί.

Ας μείνουμε κατ’ αρχήν στα γεγονότα: την ημέρα που η ανίερη Ιερά Συμμαχία των Τριών της Τρόικας πέρναγε απ’ τη Βουλή το θανατηφόρο πακέτο των μέτρων, η κ. Παπαρήγα ανάλωσε την ομιλία της, κατά 80%, επιτιθέμενη στον ΣΥΡΙΖΑ. Θα μπορούσε να θεωρηθεί υστερία, αν δεν ήταν λάθος.

«Μόνον διαφορές τακτικής ανάμεσα στη Ν.Δ. και τον ΣΥΡΙΖΑ», διακρίβωσε η Αλέκα.

Δεν έμεινε όμως μόνον στις διακριβώσεις, αλλά πέρασε και στις προφητείες: «ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει σοσιαλδημοκρατία, μάλιστα λιγότερο ριζοσπαστική απ’ όσον το ΠΑΣΟΚ της πρώτης του εποχής».

Είναι κρίμα (στην πραγματικότητα ντροπή) να ξεπέφτει κανείς, πόσο μάλλον ένας μαρξιστής, σε «δίκες προθέσεων».

Αλλά είναι ακόμα πιο θλιβερό, την ίδια ταραχή που έπαθαν τα παπαγαλάκια του Mega με τον κ. Λαφαζάνη ομιλούντα περί «κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος» να παθαίνει ταυτοχρόνως και η κυρία Παπαρήγα μέσα στην αίθουσα. Ως «πασαρέλα» απαξίωσε τις διαμαρτυρίες του ΣΥΡΙΖΑ κι άλλων δυνάμεων για το πραξικόπημα που επιχειρούσε φόρα παρτίδα από του βήματος της Βουλής ο κ. Στουρνάρας για το αυτοδιοίκητο της Βουλής.

Θλιβερά παράδοξα με ακόμα πιο θλιβερά παρεπόμενα: να εισπράττει αίφνης το ΚΚΕ επαίνους κι εύσημα απ’ τον κ. Σαμαρά, τον κ. Πρετεντέρη, τον κ. Βενιζέλο, την ευμενή ανοχή του... κ. Βορίδη, ακόμα και τα ιντερνετικά εύγε του κ. Κικίλια!!! - «με επαινούν οι εχθροί μου, κάπου κάνω λάθος» κάποτε, κάποιος, έλεγε.

Μαζεύτηκαν πολλά; Οχι! έχει κι άλλα, ακόμα πιο παράδοξα, τουλάχιστον για τους κομμουνιστές και τους αριστερούς: «Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει εκλογές προτού προλάβει το κίνημα να οργανωθεί(!) και να ξεσκεπαστεί(!) ο πραγματικός χαρακτήρας της δικής του πολιτικής, που είναι η πολιτική διαχείρισης της κρίσης σε βάρος του λαού(!)» (σ.σ.: τα θαυμαστικά δικά μου).

Εδώ το ΚΚΕ βγάζει με τα χέρια του τα μάτια του: «προτού προλάβει το κίνημα να οργανωθεί»; - τριάντα χρόνια το οργανώνουμε, με το ΚΚΕ στην πρωτοπορία.

Αλλά ας πούμε, για την οικονομία της συζήτησης, ότι το κίνημα δεν είναι ακόμα οργανωμένο επαρκώς - έως ότου να οργανωθεί, τι; - μαμ, κακά και νάνι; Ή μήπως ένα κίνημα οργανώνεται μέσα απ’ τους αγώνες, χωρίς να περιμένει πρώτα... να οργανωθεί κι ύστερα... να αγωνισθεί; - παιδαριώδεις σκέψεις. Και λογικά άλματα προκειμένου να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα.

Τέλος, το ότι ο σατανικός ΣΥΡΙΖΑ «θέλει να διαχειρισθεί την κρίση σε βάρος του λαού» το ισχυρίζεται μόνον ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης (όταν έχει διαβάσει πολύ Νεφελίμ).

Είναι πιθανόν ο ΣΥΡΙΖΑ να αποτύχει εν τέλει να προασπισθεί τον λαό, αλλά να πιστεύει κανείς ότι θέλει να τον χαντακώσει, αυτό ξεπερνά τα όρια της πολιτικής σκέψης και εισέρχεται στο πεδίο της συνωμοσιολογίας.

Δυστυχώς, ως φαίνεται, το ΚΚΕ έχει εγκλωβισθεί στην ίδια του τη ρητορική (αριστερίστικη και σεχταριστική) σε πολιτικές που απάδουν της κομμουνιστικής παράδοσης: «Αδιάφορο το ΚΚΕ για τις παραβιάσεις του Συντάγματος», δήλωσε από του βήματος της Βουλής ο κ. Παφίλης. «Αστικό Σύνταγμα είναι έτσι κι αλλιώς, εμάς δεν μας κόφτει, εμείς δεν το έχουμε ψηφίσει», συνέχισε.

Αγαπητέ μου Θανάση, για τη Δημοκρατία, την αποκατάστασή της -συνεπώς και για αυτό το Αστικό Σύνταγμα- χιλιάδες κομμουνιστές, αριστεροί και δημοκράτες εξορίσθηκαν, βασανίσθηκαν, έδωσαν τη ζωή τους! - τι έχετε πάθει;

Τι είναι αυτά που λέτε; Σε Ελληνες πολίτες απευθύνεσθε, σε σκεπτόμενους ανθρώπους ή σε οπαδίτες και χούλιγκανς;

Είναι δυνατόν να κατηγορεί η Αλέκα τον ΣΥΡΙΖΑ για «μπλοκ της δραχμής», ακριβώς όπως τον κατηγορεί ο κ. Σαμαράς για «λόμπι της δραχμής»;

Είναι δυνατόν να μη συναινεί το ΚΚΕ στην παραπομπή Γιωργάκη στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής για τη λίστα Λαγκάρντ;

Μάλιστα με το σκεπτικό που ανέπτυξε η Αλέκα: «Περιμένει ο λαός να τιμωρηθεί ο Παπανδρέου και τι θα γίνει; Θα ανεβεί η σύνταξη;»..!!!

Αν αυτό το έλεγε άλλος, θα μιλούσα για κυνισμό, για αμοραλισμό, το είπε όμως η κυρία Παπαρήγα - τα έχετε χάσει; Δεν είναι η κάθαρση, δεν είναι η απόδοση δικαιοσύνης προϋπόθεση της δημοκρατικής ανασύνταξης; της επαναπολιτικοποίησης του λαού και της επανενασχόλησής του με τα κοινά;

Στο 11ο Συνέδριο, ο Χαρίλαος είχε προτείνει και το κόμμα είχε επεξεργασθεί μια «δύσκολη» αλλά «γόνιμη» γραμμή: απευθυνόμαστε στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, όχι στο ΠΑΣΟΚ.

Σήμερα εσείς κατηγορείτε τον ΣΥΡΙΖΑ ότι γίνεται ΠΑΣΟΚ, επειδή πολλοί πρώην ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ (κι άλλων κομμάτων) προστρέχουν σε αυτόν.

Το ίδιο ισχυρίζονται ο ΔΟΛ, το Mega κι όλες οι άλλες δυνάμεις του κακού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει ΠΑΣΟΚ αν γίνει κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ κι όποιον άλλον μας έφερε έως εδώ.

Ομως κάνετε, ενώ αφελείς δεν είσθε, πως δεν καταλαβαίνετε τη διαφορά. Δηλαδή τι θέλετε; Οι πρώην ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ ή της Ν.Δ. να μην έχουν καταφυγή, ούτε προσδοκία; και τότε, αν δεν μετακινηθούν αυτοί οι πολίτες, πώς θα αναταχθούν οι συσχετισμοί μέσα στον λαό, υπέρ του;

Κάνετε όμως και κάτι άλλο, ακόμα χειρότερο: λέτε στον λαό ότι μέσα στο καπιταλιστικό πλαίσιο τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει κι ότι ώσπου να σας δώσει εντολή για τον σοσιαλισμό, ματαιοπονεί.

Ετσι, όχι μόνον απογοητεύετε τον λαό (ο οποίος ώσπου να σας δώσει την εντολή για τον σοσιαλισμό πρέπει να επιζήσει) αλλά ταυτίζοντας τον στρατηγικό σας στόχο με την τακτική σας διαπράττετε αυτό που ο Λένιν έλεγε αριστερισμό.

Και, κατ’ ακολουθίαν, για να υποστηρίξετε αυτή την πολιτική αυτοακυρώνεσθε: λέτε στον λαό: στον σοσιαλισμό θα λυθούν όλα (στο μεταξύ ο άλλος πεινάει, άλλος αυτοκτονεί), οργανωθείτε στα σωματεία, στις γειτονιές, παντού και παλέψτε για τον σοσιαλισμό.

Ο σοσιαλισμός δεν είναι κακός στόχος, είναι μάλλον ο καλύτερος, αλλά ώσπου να σχηματισθεί η λαϊκή πλειοψηφία που χρειάζεται (καθώς οι ίδιοι λέτε), ώστε να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό, οι καπιταλιστές μάς αλαλιάζουν. Χθες με τις πιστωτικές κάρτες, φέρ’ ειπείν, σήμερα με το Μνημόνιο, αύριο πιθανόν με τίποτα φαιοχίτωνες.

Θα συμφωνήσω μαζί σας ότι το Μνημόνιο είναι απλώς μια έκφανση του καπιταλισμού, ότι ο καπιταλισμός είναι οι κρίσεις του, ότι ο φασισμός είναι σύμφυτος με τον καπιταλισμό όσον και ο πόλεμος.

Ομως όλα αυτά είναι διαπίστωση, όχι πολιτική.

Για τους μαρξιστές, όπως έλεγε κι ο θείος Κάρολος, το πρόβλημα δεν είναι μόνον να ερμηνεύουμε τον κόσμο, αλλά να τον αλλάζουμε.

Τα τελευταία πολλά χρόνια αλλάζουν τον κόσμο επί τα χείρω οι αντιδραστικές δυνάμεις της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς με τη συνεπικουρία της σοσιαλδημοκρατίας.

Αν θεωρείτε αδιάφορο τον χαμό και των τελευταίων εργατικών κατακτήσεων, ώσπου να τις πάρουμε πίσω όλες μια και καλή στον σοσιαλισμό, καλώς πορεύεσθε.

Πορεύεσθε όμως μέσα σε μια δική σας μεταφυσική, ολωσδιόλου δική σας.

*Δημοσιεύθηκε στο www.enikos.gr την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2012.
http://iskra.gr/index.php?option=com_content&amp%3Bview=article&amp%3Bid=10015%3Astathis-kke&amp%3Bcatid=78%3Aygeia&amp%3BItemid=178#.UKPC9l33mB0.twitter


Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2012

Αφεντικό σε συμπαθώ πάρα πολύ. Έχεις τα πάντα εκτός από λίγη τρέλα και όλοι οι άνθρωποι χρειάζονται λίγη τρέλα... Αλλιώς δεν μπορεί να σπάσει το σκοινί και να ελευθερωθεί.  
Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ